Fundamenteel online

Uit de paropraktijk

 

Sinds de tijd van Brånemark en Linkow is er veel veranderd in de orale implantologie. In het begin spraken we over succespercentages van integratie en of het mogelijk was met het beschikbare bot het implantaat te plaatsen. De prothetische factor was van secundair belang, laat staan de esthetiek of reinigbaarheid. Peri-implantitis kwam toen nog niet voor.

Tegenwoordig is de esthetiek de belangrijkste factor voor succes, met name in het front. De peri-implantaire weefsels bepalen of de patient tevreden is, een perfecte kroon wordt uiteraard als vanzelfsprekend aangenomen. Het gemak van reinigen is daarnaast voor onze verwende patiënten ook belangrijk, een implantaat moet immers 'voor altijd meegaan' en de mogelijkheid van peri-implantitis wordt snel vergeten na de voorlichting tijdens het intake gesprek.

Voor veeleisende patiënten

Na de volledige brug op implantaten en overkappingsprothese is er een nieuwe implantologie ontstaan voor de veeleisende patiënt: de patiënt die het comfort wil van een vaste dentitie - die hij of zij jarenlang samen met de tandarts goed heeft onderhouden -, maar waarvan de prothetische voorzieningen hun langste tijd gehad hebben en waarbij nog uitgebreidere bruggen op natuurlijke elementen niet de voorkeur genieten. Deze patiënten willen vervanging van een verloren element of brug door implantaten op een zo esthetisch mogelijke wijze, met zo min mogelijk nabezwaren en inleveren van comfort.

Tot voor kort bestond zo’n behandeling uit: extractie, twee tot drie maanden wachten op genezing van de alveole en gingiva, implanteren en drie tot zes maanden wachten op integratie, waarna de suprastructuur vervaardigd kan worden. Al die tijd was de functie verstoord of was een onhandige (uitneembare) voorziening nodig. Sinds enkele jaren is er echter een verandering van denkwijze en behandeling ontstaan. Uitgangspunt daarvan is om de weefsels niet meer verloren te laten gaan, maar deze juist intact te houden of om te anticiperen op het natuurlijke verlies.

Kennis combineren

De succespercentages van implantaten zijn hoog en benaderen de 100%. Het maakt niet meer uit of er gewacht wordt na extractie of dat een implantaat direct geplaatst wordt, zelfs met een prothetische noodvoorziening, zo laten vele onderzoeken zien. Het is zelfs zo dat er minder verlies van zachte en harde weefsels optreedt als een implantaat immediaat geplaatst wordt en de noodkroon de zachte weefsels ondersteunt (Arora et al 2016). Ook immediaat implanteren in een geïnfecteerde alveole bij een apicale ontsteking is mogelijk, mits de ontsteking goed verwijderd is, zo blijkt uit onderzoek (Meltzer 2011). De vorm, oppervlaktestructuur en chirurgische behandeling zijn zover geperfectioneerd, dat de moderne implantaten ook sneller integreren dan vroeger. De botvervangende materialen en technieken volgen eenzelfde pad, ze worden beter en er is steeds meer wetenschappelijk bewijs. Waarom zou het dan niet mogelijk zijn om al deze kennis te combineren en het leven van onze patiënten mooier te maken?

Een aantal factoren is hierbij wel van groot belang:

  • zo min mogelijk verstoring van de bloedvoorziening van het peri-implantaire bot tijdens plaatsen;
  • optimale positie van het implantaat voor een perfect 'emergence profyle' en uitstekende reinigbaarheid;
  • atraumatische extractie;
  • ondersteuning en zo nodig aanvulling van de zachte weefsels en
  • anticiperen op de botresorptie.

Uiteraard blijft het protocol van onderzoek, planning, voorbehandeling en nazorg de basis voor een succesvolle behandeling en langdurig probleemloos functioneren:

  • goede algehele gezondheid;
  • goede mondhygiëne en parodontale gezondheid;
  • gezonde restdentitie en functionerende prothetische voorzieningen;
  • invloed van roken en eventuele orthodontische voorbehandeling worden besproken;
  • en - vaak vergeten -: een zeer goed georganiseerde nazorg met regelmatige controle en optimaliseren van de mondhygiëne.

 

Casus 1

Eerste keus bij fronttandvervanging is de Socketshield-techniek, hierbij wordt het buccale deel van de radix behouden, waardoor geen resorptie ontstaat van de buccale wand.

De röntgenfoto en klinische dia zijn 2 jaar na plaatsing gemaakt, een stabiele situatie is ontstaan.

    

Atraumatische extractie m.b.v. extractor bij het volledig verwijderen van de radix, belangrijk bij het intact houden van de processus.

Casus 2

Vrouw, 65 jaar, wilde vervanging van de verloren brug in het tweede kwadrant. Zowel bij de 23 alsookbij de 26 was de secundaire cariës zo vergevorderd, dat behoud van deze elementenniet meer mogelijk was. Patiënte wilde geen uitneembare tijdelijke voorziening en uiteraard niet zonder mooie glimlach leven. Vanwege haar geloof en het feit dat zij vegetarisch is, wilde zij geen botvervangende materialen, van welke afkomst dan ook, in haar lichaam. Na het bezoeken van drie collega’s, waar zij nul op het request had gekregen, mocht ik bij haar een behandelplan opstellen.

Parodontaal is de situatie onder controle, voorafgaand aan de behandeling is zij twee keer bij onze mondhygiënist geweest voor gebitsreiniging en het optimaliseren van de mondhygiëne. De behandelopties heb ik uitgebreid met haar besproken, waarbij is uitgelegd dat een gefaseerde behandeling misschien minder risico’s voor succes en eindresultaat kon inhouden. Zij was al zo goed geïnformeerd dat er voor haar maar één optie overbleef: vervanging van de verloren brug en elementen in één behandeling met plaatsing van implantaten en een vaste tijdelijke voorziening.

Voor behandeling: cariës in de 23, fractuur en apicale ontsteking bij de 26.

  

Na plaatsen van drie implantaten direct na extractie.

  

Eén week na behandeling: een goede genezing, weinig zwelling of napijn. Plaatsing van de implantaten heeft plaatsgevonden met behulp van een boormal, bij de 23 is de radix beslepen tot een buccaal schildje (socketshield); de noodbrug is voorbereid in het laboratorium, drie peek abutments zijn geplaatst en met composiet verbonden aan de noodbrug. Patiënte zal de brug vier maanden niet belasten, er zijn geen occlusale contacten.

Casus 3

Fronttand met verticale fractuur en diepe pocket, apicale ontsteking.

        

Na plaatsing van een implantaat - er was alleen apicale fixatie - opvullen van het defect met botsubstituut, afgedekt met een resorbeerbare membraan, gesteeld bindweefseltransplantaat vanuit palatum. Primaire sluiting na mobilisatie van de gingiva, in dit geval was het niet mogelijk om direct een noodkroon op het implantaat te vervaardigen vanwege de minimale fixatie (zie foto 14). Een tijdelijke etsbrug dient als noodvoorziening.

Jaap Hutter, parodontoloog (NVvP) en tandarts-implantoloog (NVOI), Heemstede

Secretariaat: Postbus 34  1633 ZG Avenhorn  T 0229 540 148  F 0229 543 467  E info@nvvp.org

Secretariaat: Postbus 34  1633 ZG Avenhorn 
T 0229 540 148  F 0229 543 467 
E info@nvvp.org

© NVvP | Realisatie: Makari.nl